Visweetjes
Leuke tips en weetjes die altijd van pas kunnen komen!
Kreeftjes en co

 

Rivierkreeftjes

Rivierkreeftjes of écrevisses zijn net mini-versies van de Canadese kreeften. Ze zijn zo’n 15 cm groot en helderrood na het koken (kooktijd: ± 5 minuten).

Veel mensen zullen vooral de staartjes herkennen, die los te koop zijn.

 

 

 

 

 

Er komen vier (bij ons gekende) variëteiten voor:

 

- Pattes rouges (Astacus astacus): dit is de Europese rivierkreeft. Deze is zeer zeldzaam geworden en was voordien zeer duur. Ze is kleiner dan de volgende soort. Ze is naar het schijnt smakelijker. De onderkant van de scharen is rood gekleurd. Mag niet meer gevangen en dus ook niet verkocht worden.

 

- Pattes blanches (Astacus leptodactylus): ook wel moeraskreeftjes genoemd. Deze worden vooral gekweekt en ingevoerd uit Turkije. Ze zijn groter, maar bleker van kleur dan de Europese rivierkreeftjes (tot zo’n 20 cm). De scharen zijn merkbaar smaller dan die van bovenstaande, en de onderkant van de scharen is wit gekleurd.

 

- Yabbies (Cherax destructor): deze worden ingevoerd uit Australië. Ze zijn van voortreffelijke kwaliteit, maar helaas zo goed als niet te krijgen. De meeste overleven het transport niet 

 

- Louisiana-rivierkreeft (Procambarus Clarkii): deze dieprode kreeftjes zijn de meest gekweekte rivierkreeftjes ter wereld. Bij ons vinden we ze in diepvriesverpakkingen, reeds voorgekookt en ook als reeds gepelde staartjes in vacuüm of gasverpakking. Ze worden veelal ingevoerd uit China.Nu vindt men ze overal, tot sporadisch in de kleine riviertjes van België en Nederland toe !

 

 

Langoustines 

 

Langoustines (Nephrops Norvegicus) of Noorse kreeftjes zijn kleinere familieleden van de Europese en Amerikaanse kreeften. Ze zijn een stuk kleiner (10 tot 24 cm) en hebben lange fijne scharen.

Ook worden ze wel eens nieroogkreeftjes genoemd, omdat de gesteelde ogen de vorm hebben van twee boonvormige niertjes.
Noorse kreeftjes hebben een  oranje gekleurde boven- en zijkant,  en zijn aan de onderzijde wit. Ze zijn betrekkelijk lang en slank vergeleken met andere kreeftensoorten.

 

 

 

Ze worden langoustines genoemd ondanks dat ze niets gemeen hebben met langousten, behalve dan misschien hun kleur (eerder dan met Canadese of Europese kreeft). Een langoust heeft tenslotte geen scharen, in tegenstelling tot de langoustine, wat bewijst dat ze een echte kreeft is.

In het Italiaans worden ze "scampi" genoemd, wat wel eens verwarring schept omdat bij ons de grote zoetwatergarnalen scampi genoemd worden. 

 

Kreeften

In België  is de Canadese kreeft de meest verkochte, gevolgd door zijn Europese broertje.

Maar wat maakt deze beestjes, buiten hun plaats van herkomst, zo verschillend?

Uiterlijk zijn ze gemakkelijk te onderscheiden. Het duidelijkst is de kleur van het pantser: deze is donker, groenbruin van kleur bij een verse Canadese kreeft en wordt egaal helderrood na het koken. Bij een rauwe Europese kreeft is het pantser zwartblauw met witte en oranje stippen. Gekookt is deze ook rood, maar met witte stippen naar de onderkant toe.

De rode kleur verschijnt pas als deze gekookt is. De schaal van een kreeft bevat de kleurstof astaxanthine, die ‘verpakt’ zit in een eiwit. Dit eiwit degenereert bij verhitting, waardoor de rode kleurstof vrijkomt.

Let op bij het kopen van Canadese kreeften, hierin bestaan ook nog twee verschillen: namelijk hard shell en soft shell.  De hard shell kreeften hebben, zoals de naam zelf al zegt, een sterker en harder karkas, de staart is breder en in de staart en poten zit beduidend  meer vlees dan bij soft shell kreeft. Het vlees van soft shell kreeft is ook roder en smaakt iets zoeter.

In supermarkten vind je vaak kreeften aan lagere prijzen dan in de speciaalzaak, omdat zij meestal met soft shell kreeft werken. De prijzen hiervan is een stuk lager dan van hard shell kreeft.

 

Vele liefhebbers kiezen voor Europese kreeft : Noorse, Bretonse, Schotse of  Oosterscheldekreeft.  De Europese kreeft  heeft echter een hogere prijs dan zijn Canadese verwant doordat zij veel schaarser zijn.
Vanaf 1 april tot 15 juni mag de wilde Oosterscheldekreeft gevangen worden, welke wordt aanzien als een zeer hoogstaand product. De beperkte vangsttermijn zorgt er voor dat het kreeftenbestand behouden blijft.

Ook de kooktijd is ietsje anders. Een Europese kreeft moet bijna dubbel zo lang koken.
Een Canadese kreeft van 700 gram heeft zo’n 12 minuten nodig, een Europese kreeft van hetzelfde gewicht gemakkelijk 18. Voor beide geldt dat ze op hun best bereid worden door ze te koken in een goed gekruide bouillon met soepselder, de gekookte kreeft altijd te laten afkoelen in het kookvocht en bij voorkeur niet te koud serveren (iets van tevoren uit de ijskast zetten, zodat de smaak mooi uitkomt).

Levende kreeften worden best bewaard in een homarium, echter liefst niet te lang, aangezien zij in gevangenschap zal ‘vermageren’, en dus gewicht en smaak kan verliezen.
Bij gebrek aan een homarium  kan je kreeften korte tijd (zo’n 24uur) goed houden in de koelkast, of, wanneer het niet te warm (of te koud!) is buiten in een doos tussen nat krantenpapier.

 

Je kunt zien dat de kreeft dood is als ze haar scharen slap laat hangen.
Deze kunnen nog gebruikt worden voor soepen of sauzen, maar niet voor normale consumptie omdat zich snel giftige stoffen kunnen ontwikkelen in een dode kreeft. Door ze direct in te vriezen wordt dit probleem opgelost, maar kreeftenvlees uit de diepvries is onvermijdelijk taai, en dus niet lekker om zo te eten.

 

Tot slot nog een korte vermelding over de hoornkreeft, meer bekend als langoust, die ook wel eens met ‘gewone’ kreeft wordt verward.
De langoust leeft over de hele wereld in gematigd warme kustwateren, dus o.a. de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan rond de Franse, Spaanse en Portugese kusten.
In België wordt deze meestal ingevoerd uit Frankrijk. De fijnste soort (de groene langoest) komt echter van de Afrikaanse westkust (Dakar) en uit het Caribische gebied. Enkel daar waar ze gevangen worden kan men ze levend verkrijgen, in België dus eigenlijk niet.
Een langoest kan zeer groot worden. De totale lengte, met gestrekte staart, haalt vaak 75 cm. Het gewicht kan zelfs oplopen tot 6 kg.

Er zijn veel verschillen tussen langoest en kreeft: ze heeft 10 poten in plaats van 8, maar dan weer geen scharen. In plaats van een glad rugpantser heeft ze een hele stekelige schaal, en zowel rauw als gekookt een bruin-rode kleur.

Net zoals een kreeft kan de langoust warm of koud worden opgediend.
Meestal worden alleen de staartdelen verkocht, omdat hier het meeste vlees in zit (aangezien ze dus geen scharen hebben die gevuld kunnen zijn met vlees), en deze krullen enorm hard op met het koken.
Voor bepaalde bereidingen waarbij vereist is om de kreeft volledig te serveren, wordt de uitgestrekte staart op een plankje opgebonden om het kromtrekken tijdens te voorkomen.
Het bijzonder fijne en smakelijk staartvlees is ook heerlijk op de grill of BBQ.
 

Laatst bekeken recepten